PORZĄDEK NABOŻEŃSTW
Msze św. w niedziele
i święta obowiązkowe


600 730 900 1030 1200

1500 1730 1900

2000 - lipiec i sierpień


Msze św. w dni powszednie

Msze św. w święta nieobowiązkowe

Nabożeństwa okolicznościowe 

KANCELARIA PARAFIALNA

Czynna:

poniedziałek, środa, piątek
od godziny 1630
do godziny 1730
 
wtorek, czwartek  
od godziny   900
do godziny 1000
 
W NIEDZIELE, ŚWIĘTA I PIERWSZE PIĄTKI MIESIĄCA, KANCELARIA PARAFIALNA JEST NIECZYNNA.
W sprawach nagłych, do chorego,
sprawach pogrzebowych
o każdej porze!
mlodziez.przemyska
przemyska
wiara
bona
opoka
jezus
Obok jezuitów i franciszkanów konwentualnych, franciszkanie-reformaci byli trzecim zakonem męskim sprowadzonym do Jarosławia. Klasztor franciszkanów konwentualnych już nie istnieje, nie ma zakonników Ignacego Loyoli. Pozostali franciszkanie - reformaci wpisując się na stale w panoramę miasta - dosłownie, wyglądem skromnego, otoczonego murem klasztoru znajdującego się przy najruchliwszej ulicy, oraz swoją posługą. Zakon braci mniejszych, zwany powszechnie franciszkańskim, z którego wywodzą się reformaci, został założony przez Świętego Franciszka w 1209 roku. Z odłamów, które powstały w roku 1517, swoje nazwy zachowali do dziś franciszkanie konwentualni i kapucyni, natomiast bernardynów i reformatów w roku 1897 objęto jedną wspólną nazwą: Zakon Braci Mniejszych Franciszkanów. Klasztor OO.. Reformatów powstał w Jarosławiu w roku 1700 z fundacji miesczanina Antoniego Kwolka i jego żony Annny. Kwolek ofiarował im obszerny dom, w którym początkowo mieszkali, i dwie morgi gruntu. Posesja ta została potem powiększona przez przyłączenie sąsiednich działek zakupionych z funduszu Jana Sobieskiego z Sobieszyna, krewnego króla oraz Urszuli Bieganowskiej, kasztelanowej kamienieckiej. Pierwszych reformatów do zabudowań Kwolka i drewnianej kaplicy wprowadzili jezuici 12 września podczas uroczystości z udziałem duchowieństwa, szlachty, mieszczan i okolicznej ludności razem w liczbie ok. 12.000 osób.
 
Przybycie zakonników do Jarosławia splotło się z tragicznym losem kraju. Wojna północna, jaka ogarnęła Rzeczpospolitą, dała znać o sobie również w Jarosławiu. W latach 1702-1704 przez miasto przechodziły na zmianę wojska szwedzkie i polskosaskie, zubożając je grabieżami i nakładanymi kontrybucjami. W 1705 roku na zniszczone i głodujące miasto spadła jeszcze jedna klęska, jaką była zaraza dżumy. Wobec licznych zachorowań i zgonów władze miejskie nakazały chorym opuszczenie miasta i schronienie się w okolicznych lasach. Wtedy to reformaci trwale wpisali się w społeczność jarosławską swoją szlachetną postawą, służąc najciężej poszkodowanym, opiekując się chorymi i niosąc pociechę duchową. Wycieńczeni ciężką pracą przy chorych zmarli ojcowie A. Sołkowski i C. Kierkorowicz. Ich poświęcenie dla innych upamiętnia drewniana tablica.
 
Murowany kościół i klasztor wybudowano do roku 1716. Pracami kierował początkowo Tomasz Belotti a potem Józef Martyn z Kęt. Budowę finansował w olbrzymiej części Franciszek Zawadzki, łowczy kijowski, a także liczni inni ofiarodawcy łącznie z jezuitami. Konsekracji kościoła dokonał biskup przemyski Jan de Alten Bokum 21 czerwca 1716 r. W jednonawowej świątyni pw. Trójcy Przenajświętszej umieszczono 7 ołtarzy: główny św. Krzyża i boczne: Matki Bożej, św. Józefa, św. Franciszka, Antoniego Padewskiego, Piotra z Al-kantary i Trójcy Świętej. W latach 1710 - 1714 przebywał w klasztorze brat zakonny Urban Kitowicz, który prawdopodobnie wykonał wiele prac rzeźbiarskich do nowo powstającej świątyni. Zmarł w klasztorze jarosławskim w roku 1714. Natomiast od roku 1715 do 1720 pracował tu inny zakonnik, stolarz i rycerz Modest Gronalewicz. W 1739 roku małopolska prowincja franciszkańska pw. Matki Bożej Anielskiej obiera sobie drugiego patrona - św. Jana Nepomucena - kanonizowanego na pocz. XVIII w. Od tego czasu, zgodnie z zaleceniami kapituły lwowskiej, dzień św. Jana Nepomucena obchodzono jako odpustowy, a w obrębie klasztorów nakazano budowę kaplic ku czci świętego. W Jarosławiu pierwszą kaplicę św. Jana Nepomucena zbudowano już w 1743 roku, a jej 3 fundatorem był Antoni Wierzbicki z Krzeszowic k. Przeworska. Kronika klasztorna podaje, że w 1776 roku ponownie zbierano fundusze na budowę kaplicy i wymienia ofiarodawców spośród mieszczan i okolicznej szlachty.
 
Po pierwszym rozbiorze Polski władze austriackie na podstawie dekretów kasacyjnych zniosły klasztor benedyktynek i franciszkanów. Istniały także próby zlikwidowania klasztoru reformatów, które na szczęście nie doszły do skutku. W czasie wojen napoleońskich zabrano srebra kościelne, z których tylko niewielka część wróciła. Zarekwirowany sprzęt liturgiczny z czasem zastąpiono nowym, o wiele skromniejszym, często wykonanym z drewna. Po uzyskaniu przez Galicję autonomii zakonnicy odzyskali możliwość swobody działania rozszerzając ją m.in. o działalność misyjną. Klasztor powoli podnosi się z upadku. Przeprowadzono wiele prac remontowych, a także wzbogacających wystrój kościoła.
 
Wybuch I wojny światowej nie przerwał prowadzonej przez braci działalności duszpasterskiej. Mimo tego, iż część duchowieństwa w obawie o swoje życie opuściła miasto, reformaci pozostali niosąc pomoc materialną i duchową potrzebującym, a klasztor stał się schronieniem dla wielu uchodźców.
W czasie zmieniających się frontów kwaterowały tutaj przejściowo również wojska rosyjskie, austriackie i pruskie. Klasztor poniósł duże straty z powodu toczących się walk, zwłaszcza w maju 1915 roku, kiedy to miasto było ostrzeliwane. Uszkodzono dachy kościoła i klasztoru, a wybuch bomby zniszczył okna z witrażami. W przeciągu lat 1916 -1918, zabrano na cele wojskowe wszystkie przedmioty klasztorne i kościelne wykonane z cyny, miedzi i brązu , w tym dzwony, piszczałki organów, klamki itp. Przez cały okres wojny zakonnicy pracowali w mieście i w okolicznych wioskach pozbawionych opieki duszpasterskiej, obsługiwali szpital wojskowy w pobliżu klasztoru.
 
Okres międzywojenny pozwoli klasztorowi podźwignąć się. Naprawiono zniszczenia, a życie z czasem wróciło do normy. Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku władze okupacyjne aresztowały na krótki czas wszystkich ojców i braci zakonnych. Po uwolnieniu zakazano im powrotu do jarosławskiego klasztoru. W tym czasie kościół był zamknięty a klasztor zajmowały różne formacje wojsk niemieckich. We wrześniu 1940 roku świątynię przekazano parafii rzymskokatolickiej. We władanie reformatów, po wielu staraniach u władz niemieckich, powróciła ona 14 lutego 1942 roku. Mimo to do lipca 1944 r. odprawiano tutaj nabożeństwa dla katolików niemieckich i protestantów. W klasztorze nadal stacjonowali Niemcy. Zakonnicy mieszkali w domku naprzeciw kościoła. W 1943 roku uzyskano kilka cel w klasztorze. W budynku mieściła się także Szkoła Muzyczna i Szkoła Handlowa.
Po zakończeniu drugiej wojny światowej zakonnicy odzyskali w całości kościół i klasztor, a także bibliotekę i dzieła sztuki przekazane wcześniej (przez Niemców) do muzeum. W roku 1970 erygowano przy kościele parafię.
 
W 1974 roku obok kościoła zbudowano grotę Matki Bożej z Lourdes, następnie po obydwu jej stronach pomniki O. Pio i Sługi Bożego Brata Alojzego Kosiby. Następnie ustawiono figury św. Antoniego z Padwy, św. Franciszka, Siostry Faustyny Kowalskiej. W latach 1981 -1985 do klasztoru dobudowano nowy gmach mieszczący m.in. pomieszczenia mieszkalne, bibliotekę i sale katechetyczne. W latach 1984 -1987 dobudowano do kościoła obszerną kaplicę pw. Bożego Miłosierdzia. W latach 1981-1991 zrekonstruowano zabytkową studnię przy wejściu na dziedziniec kościelny. Studnia ta, wykopana i zbudowana w 1736 roku, służyła klasztorowi i mieszkańcom miasta do lat 1930. Obecnie znowu czynna nosi miano: "Studni Ojca Pio". Kościół reformacki jest Sanktuarium Krzyża Świętego. W ołtarzu głównym znajduje się wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego, słynący łaskami.
 
Zapisy klasztorne przekazują informacje o wiernych doznających tu łaski. Pierwotnie otoczony był wieloma wotami, składanymi w dowód wdzięczności. Do cudownego wizerunku przybywali liczni pątnicy, zwłaszcza w dni odpustowe Podwyższenia Krzyża Św. w (12 -14 września), zajmując wówczas cały klasztor, ogród klasztorny i podwórze. Obecnie główna uroczystość odpustowa odprawiana jest 14 września. Zakon franciszkański z woli swojego założyciela określił się jako rozważający Mękę Pana Jezusa i nawołujący do oddawania czci Krzyżowi, co zostało potwierdzone przez kapitułę generalną w Rzymie w 1688 r. W 1731 r. Papież Klemens II pozwolił na cmentarzach i placach przykościelnych budować kaplice Drogi Krzyżowej. W Jarosławiu kaplice otaczające plac przykościelny powstały ok. poł. XVIII w. Obecne obrazy malował Marian Stroński w latach 1955 - 1956, a odnowił w 1999 r. Stanisław Filip. Kościół reformatów zbudowano według kanonu przyjętego w prowincji małopolskiej. Świątynia jest budowlą jednonawową z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym prostą ścianą. Do kościoła przylega jednopiętrowy klasztor, a kościół w tym układzie stanowi czwarte skrzydło tego kompleksu. Wewnątrz znajduje się kwadratowy wirydarz. Pierwotnie, zgodnie z przyjętą regułą, kościół i klasztor miały surowy wygląd i były pobielone.
 
Zmiany w wystroju przyniosła II poł. XVIII wieku. W 1753 r. umieszczono polichromię z przedstawieniem Trójcy Świętej. adorowanej przez Matkę Bożą i świętych na łuku tęczowym, oraz wykonano polichromie na frontonie kościoła. Największe zmiany w wyglądzie kościoła nastąpiły w końcu XIX w. Stojący dotąd w połowie prezbiterium ołtarz główny przesunięto pod ścianę, likwidując tym samym chór zakonny. W1891 r. ściany ozdobiono polichromią, przemalowaną i uzupełnioną w 1909 r. Przebudowano ołtarze i zmieniono ich wygląd malując je na czarno, wstawiono nowe stalle i konfesjonały. W okna wprawiono witraże, zniszczone niestety wybuchem bomby w 1915 r. Pomimo wielu niesprzyjających okoliczności do dzisiaj w klasztorze i kościele zachowało się wiele pamiątek, elementów wystroju i wyposażenia, a także dokumentów. Cenne zbiory w postaci księgozbioru starodruków oraz archiwalia zawiera biblioteka klasztorna. Księgozbiór kompletowano od początku istnienia klasztoru - z funduszy własnych, darowizn osób duchownych i świeckich. Podręczniki i skrypty dla młodzieży zakonnej (klasztor prowadził studia teologiczne) przekazywano z innych klasztorów. Dla badaczy dziejów klasztoru i zakonu franciszkanów-reformatów niezwykle cenne są zachowane materiały źródłowe w postaci listów oraz korespondencji urzędowej. Należy wspomnieć, iż biblioteka w obecnej formie została zorganizowana jeszcze w 1934 r. przez dr Kazimierza Gottfrieda, ówczesnego dyrektora Muzeum w Jarosławiu. Wiatach 1940 zaginął katalog, a nowy sporządzono w 1987 r. Nieco wcześniej część nowych książek przeniesiono do biblioteki parafialnej, od 1985 roku mieszczącej się w nowym budynku.
 
Obok furty, wewnątrz klasztoru znajduje się duże XVIII w. malowidło z przedstawieniem św. Franciszka, któremu M. Boża wręcza dekret odpustowy. W pobliżu na ścianie korytarza wisi także XVIII w. krucyfiks, a inny, starszy, w refektarzu. Refektarz ozdobiony jest m. innymi obrazem: Ostatnia Wieczerza z roku 1752 oraz portretami fundatorów Franciszka i Eufrozyny Zawadzkich z I poł. XVIII. w. Wyposażenie refektarza uzupełnia także zegar szafkowy z 1752 roku. Cennym rokokowym zabytkiem jest srebrny, pozłacany kielich fundowany przez syndyka Jerzego Bohena (zm. w r. 1759) z ok. poł. w. XVIII.
W korytarzach klasztoru, zarówno parteru jak i piętra, wiszą m. in. obrazy Bataryny Dydaka, reformaty, który przebywając w klasztorze jarosławskim w latach 1855-1857 pozostawił po sobie 9 płócien. W okresie międzywojennym ściany korytarzy piętra klasztoru udekorowano herbami miast i rodów. Wiele prac pozostawili tutaj i inni artyści działający zarówno w wieku XIX, przed II wojną światową, jak i współcześnie.
 
W Jubileuszowym Roku 2000 jarosławski klasztor ojców franciszkanów obchodził 300 rocznicę swojego istnienia.